Çocuktum... feleğin çemberinden geçmek, sokakta duyduğum anlamlı bir sözdü. Kendini gözlerimin önünde arabanın altına atmaya çalışan kızın, aslında karnındaki bebeğe 'hayat boyu nafaka babası' aradığını görmeyecek kadar 'tecrübesizdim'. Büyüdüm, feleğin bataklıklarını da, krallıklarını da yaşayarak, ama hep insan seçmekte hatalar yaptım.
Hayatın yokuş aşağı koştuğu günlerde, hiç beklemediğim bir destek buldum. Gözlerim doldu ağladım. Yokuş aşağı giden günlerin sorumluluğunu almasa da, sağ kolum ve yaşananların sorumlulardan biri 'timsah gözyaşları' demişti. Hiç bir şeye o kadar öfkelenmemiştim.
Her biri farklı profil, 150'den fazla insan kendini bir şekilde 'Manga' da ifade etti.Ve en zor günümde gürültülü bir biçimde gittiler. Çınar Ağacı gölgesi yazı güzeldir, ama sonbaharla yaprakları dökülmeye başladığında?
Ve 2012 yılının nisan bir'inde, içim buruk bir şekilde Manga Mutfağı kapılarını kapadı. İşler güçler bir süre başka bir çatı altında devam etti, sonra o da bitti. Çatı üstünde çatı olmuyor. Benim aldığım karardan kimse zarar görmesin istemiştim. Geçen on sekiz ayın sonunda 'kapıların kapanmasının' pek iyi bir karar olmadığını sık sık düşündüm. Ama mecburdum!
Neden Kapandı?
Bu sorunun belirgin ve net bir yanıtı var: tamamen ekonomik. Manga sadece çalışanlarına yetecek bir ekonomiye sahipti. Onu bulunduğu yere getiren 'paydaşları' bu ekonomik varlığını bitirmek için tüm enerjileri harcadılar, gardını düşürdükleri günlerin ertesinde daima dimdik ayakta kaldı...
Dokuz yıl, geceni gündüzüne katıp emek verdiğin 'marka' eşyalarını toplayıp gittiğinde aşık olacak başka bir marka bulursun. Eline silah alıp sokağa çıkmazsın:(
Neden Yeniden?
'Ben gittim... hem de 5 yıl önce, kriz vardı ve her yer alev alevdi. Yerime gelenler seninle çalışmaya devam etti ve etmek istiyor. Demek ki, burada farklı bir yemek pişiyor... Ateşin altını bir an önce yak! Sen yemeği pişir, onu birileri sofraya koyar'
'Manga'dan sonra 3 ajansta çalıştım. Gecemi gündüzümü verdim... Hiç biri beni mutlu etmedi. Bir sabah balkonda bir şeyler çizmeye başladım. Sonra bunları internet üzerinden satmaya... Manga'daki gibi mutluydum. Çünkü, kendimi ifade etmenin yeni bir yolunu bulmuştum. Sen bize kendimizi ifade etme fırsatı veriyordun!'
'Diski taradım... 10 yıl 1642 sunum... ortalama 2 günde bir sunum hazırlanmış... 2007 yılında 55 yeni müşteri ziyareti var... Bu disklerde kolay rastladığım bir durum değil. Danışmanı olduğun şirketin diskini taradığımda ise sadece 22 sunum bulabildim...'
'Ben gidiyorum. Sizinle 3 ay kadar çalışabildiğim için üzgünüm.. Buranın patronları, iş adamı. O nedenle sizin önceliklerinizle onlarınki farklı. Burada farklı bir hayat var. Sizin adınız, bu yaşam biçimiyle yan yana durmamalı... Siz benden 20 yaş büyüksünüz, bunu söylemek bana düşmez. Ama adınızı koruyun....'
'Manga'dan ayrılalı on yıl oldu. kahvaltıları özlüyorum... Sandman'in ajansa geldiği günleri... sabahladığım geceleri... gene de senin yaptığını yapardım! Alır başımı giderdim!'
'Son beş yılda senin yaşadıkların beni yordu. Sen nasıl yorulmadan ayakta kalabiliyorsun? Bence al çoluğu çocuğu Kaş'a git. Bir dalış okulu aç. Ve buraları unut...'
Son beş yılda... dostun çok kıymetli ve az olduğunu... düşmanın insanı kül edebileceğini... ticarette duygunun yeri olmadığını... sizden milyon dolar kazanan birinin sizi beş lira için ipe göndereceğini... gördüm ve yaşadım. Dost bildiklerimi kaybettim. Beklemediğim dostlar kazandım...
Ve herkesin bir takvimi vardır. Benim kaç yaprağım kaldı bilmiyorum. Ama kalan yaprakların bir kısmını da eski bir geleneği uyandırmak için ayıracağım...
Benimle birlikte... hızlı düşünen, samimi, dürüst ve işinde tecrübeli hayatta acemi Manga'nın yemeklerine alışan, ben kapılarını başkaları adına çaldığımda kapılarına bana Manga diye açan 'dostların' baskısıyla...
GO'nun yeniden başlayacak...
