DEĞİŞEN NEDİR GÜVERCİNLERİ

DEĞİŞEN NEDİR GÜVERCİNLERİ

akşamüstü. insanlar geçiyor çığlık çığlığa kuşlar

çınaraltı’nda. yudum yudum içiyorsun çayını

yudum yudum içiyorsun boşa düşmüş gençliğinin ağusunu

dil susmuş

yürek yangın

fersiz gözleriyle bakırcı ustaları geçiyor gözlerinden

allı güllü sessizlikleriyle ahçı yamakları, bulaşıkçılar

cikleti  yanaklarından sarkmış terzi kızlar

serçe parmakları bir kilimde nakışlı kızlar

ütücü kızlar

çekingen sefertaslı mürettipler

bir simitçi, bir simitçi daha haniya akşamın

fotoromanlar

memur eskisi memurlar

kitap eskisi katipler

anı eskisi anılar

yarım düşler az uykular umutlar

bir ince yağmur

bir ince akşam

bir ince sevda

bir ince bakışla geçip gidiyorlar gözlerinden

            abi sevdiğinin başı için, ne de yakışmışsınız

tez olur düğününüz, on liralık abicim

sevabına güvercinlere bir avuç yem

sevdiğinden ayırmaz bir avuç yem

güvercinlere abicim

bir çay daha içmeli

bir sigara daha

bir

karanlığa kavuşmadan nasırlı ellerin buğusu

geçip gidiyor ferdi tayfur, neşe karaböcek, orhan gencebay

el arabalarının boğuk hoparlörlerinden

bulmacalı afişlerden

ikramiyeli posterlerden

bir yardan bir yaraya

bir sudan bir asumana

bir şarkıdan bir şarkıya

             

             avareyim avareyim

             çok seven bir divaneyim

             sana aşık olmasaydım

             seni böyle sever miydim

             ben bir damlayım

             sen bir denizsin

             ben gökte yıldız

             sen güneşimsin

huysuz muyum uçup gideli alıcı kuşlar uçurumlarımdan

belki

ama

kalbim

ne çok yorgun kalbim ne çok

bir ses:         yalnızlık allaha mahsus

                    her insan bir eş arar

                    taşın kalbi olmaz derler

                    onu da yosun sarar

bir oyun:       tilki tilki saat kaç

bir kız:          ne çok sevmelerimin hülyalı kızı

bir not:         tutukluluğuma karar verildi. aranıyorum

bir ince nakışla geçip gidiyor akşamüstü

oysa dün gelecekti

sabah alnımdan öperek uyandıracaktı

çay demleyecektim

uzun uzun konuşacaktık dünyadan ve insanlardan

sinemaya gidecektik

sevişecektik belki

belki el ele deniz kıyısına inecektik

acıların uzağında

kederlerin uzağında

kanat vuracaktık martılarla

kandili mavi alevli sulara

ama tek sütun üzre bir haber

fermanı yazılmış

solmuş

zulmün görünmez ufkundan

kalbini karalayan güneş

kalbim

ne çok yorgun kalbim ne çok

geçip gidiyor yüreğimi kavuran ağusu genç ölümlerin

bir akşamüstü

çınaraltı’nda

bir güvercin

sordu kendi kendine

-         -  değişen ne?

sordum kendime

bir de güvercinlere

çınaraltı’nda

bir akşamüstü

-         - değişen ne?

yüzünde bembeyaz bir hüzün

elinde mavi yıldız çiçekleri

sevdaya susamış yüreğinle

ikinci cemre düşer düşmez toprağa

umutla inançla kavgayla

< yokuşu tırmanıyorsa hayat >

sen de sor kendine

bir akşamüstü

çınaraltı’nda

-         - değişen ne?
      - değişen ne?

      REFİK DURBAŞ

BİR İzmir ile vedalaşma günlerinin yaklaştığını içten içe hissettiğim günlerin birinde kara kaplı defterime yazılmıştı. Sonra o çınarın altında tek başıma oturup defalarca bu şiiri hatırladım... bu gün de o günlerden biri

       arpacı ali sokak sarı cınar yapraklarıyla dolu... bir kez daha okumak için aradım ve buldum... sana kapılar

       açan dostların olmayınca dünya sonsuz bir sessizlik... sonsuz bir boşluk...

a

BİR

BBİİ

MANGA MUTFAK NEDEN KAPANDI VE NEDEN AÇILMALI?

Çocuktum... feleğin çemberinden geçmek, sokakta duyduğum anlamlı bir sözdü. Kendini gözlerimin önünde arabanın altına atmaya çalışan kızın, aslında karnındaki bebeğe 'hayat boyu nafaka babası' aradığını görmeyecek kadar 'tecrübesizdim'. Büyüdüm, feleğin bataklıklarını da, krallıklarını da yaşayarak, ama hep insan seçmekte hatalar yaptım.

Hayatın yokuş aşağı koştuğu günlerde, hiç beklemediğim bir destek buldum. Gözlerim doldu ağladım. Yokuş aşağı giden günlerin sorumluluğunu almasa da, sağ kolum ve yaşananların sorumlulardan biri 'timsah gözyaşları' demişti. Hiç bir şeye o kadar öfkelenmemiştim.

Her biri farklı profil, 150'den fazla insan kendini bir şekilde 'Manga' da ifade etti.Ve en zor günümde gürültülü bir biçimde gittiler. Çınar Ağacı gölgesi yazı güzeldir, ama sonbaharla yaprakları dökülmeye başladığında?

Ve 2012 yılının nisan bir'inde, içim buruk bir şekilde Manga Mutfağı kapılarını kapadı. İşler güçler bir süre başka bir çatı altında devam etti, sonra o da bitti. Çatı üstünde çatı olmuyor.  Benim aldığım karardan kimse zarar görmesin istemiştim. Geçen on sekiz ayın sonunda 'kapıların kapanmasının' pek iyi bir karar olmadığını sık sık düşündüm. Ama mecburdum!

Neden Kapandı?

Bu sorunun belirgin ve net bir yanıtı var: tamamen ekonomik. Manga sadece çalışanlarına yetecek bir ekonomiye sahipti. Onu bulunduğu yere getiren 'paydaşları' bu ekonomik varlığını bitirmek için tüm enerjileri harcadılar, gardını düşürdükleri günlerin ertesinde daima dimdik ayakta kaldı...

Dokuz yıl, geceni gündüzüne katıp emek verdiğin 'marka' eşyalarını toplayıp gittiğinde aşık olacak başka bir marka bulursun. Eline silah alıp sokağa çıkmazsın:(

Neden Yeniden?

'Ben gittim... hem de 5 yıl önce, kriz vardı ve her yer alev alevdi. Yerime gelenler seninle çalışmaya devam etti ve etmek istiyor. Demek ki, burada farklı bir yemek pişiyor... Ateşin altını bir an önce yak! Sen yemeği pişir, onu birileri sofraya koyar'

'Manga'dan sonra 3 ajansta çalıştım. Gecemi gündüzümü verdim... Hiç biri beni mutlu etmedi. Bir sabah balkonda bir şeyler çizmeye başladım. Sonra bunları internet üzerinden satmaya... Manga'daki gibi mutluydum. Çünkü, kendimi ifade etmenin yeni bir yolunu bulmuştum. Sen bize kendimizi ifade etme fırsatı veriyordun!'

'Diski taradım... 10 yıl 1642 sunum... ortalama 2 günde bir sunum hazırlanmış... 2007 yılında 55 yeni müşteri ziyareti var... Bu disklerde kolay rastladığım bir durum değil. Danışmanı olduğun şirketin diskini taradığımda ise sadece 22 sunum bulabildim...'

'Ben gidiyorum. Sizinle 3 ay kadar çalışabildiğim için üzgünüm.. Buranın patronları, iş adamı. O nedenle sizin önceliklerinizle onlarınki farklı. Burada farklı bir hayat var. Sizin adınız, bu yaşam biçimiyle yan yana durmamalı... Siz benden 20 yaş büyüksünüz, bunu söylemek bana düşmez. Ama adınızı koruyun....'

'Manga'dan ayrılalı on yıl oldu. kahvaltıları özlüyorum... Sandman'in ajansa geldiği günleri... sabahladığım geceleri... gene de senin yaptığını yapardım! Alır başımı giderdim!'

'Son beş yılda senin yaşadıkların beni yordu. Sen nasıl yorulmadan ayakta kalabiliyorsun? Bence al çoluğu çocuğu Kaş'a git. Bir dalış okulu aç. Ve buraları unut...'

Son beş yılda... dostun çok kıymetli ve az olduğunu... düşmanın insanı kül edebileceğini... ticarette duygunun yeri olmadığını... sizden milyon dolar kazanan birinin sizi beş lira için ipe göndereceğini... gördüm ve yaşadım. Dost bildiklerimi kaybettim. Beklemediğim dostlar kazandım...

Ve herkesin bir takvimi vardır. Benim kaç yaprağım kaldı bilmiyorum. Ama kalan yaprakların bir kısmını da eski bir geleneği uyandırmak için ayıracağım...

Benimle birlikte... hızlı düşünen, samimi, dürüst ve işinde tecrübeli hayatta acemi Manga'nın yemeklerine alışan, ben kapılarını başkaları adına çaldığımda kapılarına bana Manga diye açan 'dostların' baskısıyla...
GO'nun yeniden başlayacak...